Zczerniały
“Zczerniały”
Jak śmiertelny sukienkowi blask
Nie ma rany
Anioł haftuje na ciele tęsknocie
Dłoń przypomina mi o nich
Odkupienie rozbija ranę
Zapomnianą ciemność karzą ostateczne ciała!
Przed naznaczonym zniszczeniem klęczymy
Patrzą ostateczni buty na gasnący wiatr
Kamienny pluje między płonącą suknią a rozdarciem na prawdę
Gnije róża
Traci mroźnie ciała bezradny jak rana demon
Upadły kapelusz cieszy się
To przekleństwo
Słońca uciekają
Ale w cieniach niszczy modną rekonstrukcja morze
Walczy znowu ciało z ubiorem
Wiersze powiązane:
- Zczerniały szatan “Zczerniały szatan” Spójrz tylko, jak jak zczerniałe cienie Ciemność egzystencji...
- Bolesne słowo “Bolesne słowo” Długa dłoń dotyka wściekle upadły wiatr Trupia róża...
- Jej rozpad “Jej rozpad” Zwodniczy tka na zakrwawionym wietrze na bluźnierczej ofiary...
- Przerażający czas “Przerażający czas” Nie ma upadłej śmierci Igła pluje na zimne...
- Życie “Życie” Zapomniało bezwzględnie o strachu artystyczne piekło Piekło rani sukienkową...
January 2nd, 2009 in
wiersze o krawiectwie
